Myndaflipp

Mér reiknast svo til að mig vanti sex stig til að fylla upp í 80 stiga kvótann og negla tíu í blogginu. Á sama tíma vill svo heppilega til að ég á eftir að greina frá heilum átta kvikmyndum sem ég náði ekki að sjá í vetur, hverju sem það er um að kenna. Ef ég ætti að horfa á allar myndirnar, meta og gera þeim fyllilega skil í bloggfærslu reiknast mér til að um 30 klukkustundir færu í verkið. Ég hef engan tíma til að leggjast í slíka vinnu svo stuttu fyrir stúdentspróf og þið hafið heldur engan tíma eða nennu til að lesa átta metnaðarfullar bloggfærslur um myndir sem þið hafið fyrir löngu séð. Í staðinn ætla ég að bjóða upp nasasjón af hverri mynd – skoða nokkrar mínútur eða kynna mér myndina á annan hátt, greina stílinn og stemninguna og kveða upp minn sleggjudóm. Við erum að leggja upp í magnaða ferð. Endilega komið með...

Mynd nr.1: Happy End
(http://stagevu.com/video/kcovuhecxxet)
Byrjar skemmtilega. Flott löng taka og lagið kikkar skemmtilega inn. Síðan tekur við löng, löng kynlífssena og yfir hana hoppa ég. Kem niður hér og þar og horfi síðan á langa senu sem gerist við kvöldverðarborðið hjá fjölskyldunni. Andrúmsloftið er þrúgandi. Hann veit að hún heldur framhjá en hún reynir að líta á björtu hliðarnar og leikur við barnið. Maður finnur vel fyrir stemningunni, hún er óþægileg. Skotin eru löng og þögnin ríkir. Kíki næst á atriðið þar sem elskhuganum er komið fyrir kattarnef. Svo virðist sem eiginmaðurinn hafi loksins mannað sig upp í að grípa til aðgerða og verknaðurinn er framinn af yfirvegun. Útlitið er svart og allt stefnir á einn veg. Hlaupiskoða endinn. Verð að segja að hann kemur talsvert á óvart. Það er mikill línudans að leggja draumaspilið á borðið. Það hefur bæði verið púllað í talsvert leiðinlegum þáttum (Dallas) sem og einni af mínum uppáhaldsmyndum (Vanilla Sky).

Reyndar minnti mig að það hafi átt að vera eitthvað mannætuatriði. Virðist hafa hoppað yfir það. Þessar tvær senur sem ég skoðaði gefa samt vel til kynna stemninguna í myndinni. Mikið um kynlíf, nærmyndir og langar þagnir. Flott mynd, kannski ekkert það spennandi fyrr en í lokin.

Mynd nr.2: Hold Up Down
(http://www.veoh.com/browse/videos/category/entertainment/watch/v18477512c5NJFKGb#)
Hvað er eiginlega málið með allar þessar asísku myndir og að bera titla sem hljóma rosalega svipað á frummálinu og á ensku? Haippi endou og Holda oppa daunu. Eru asísk tungumál kannski bara svona létt? Þetta er farið að minna mig á japönskunámskeiðið í MH þar sem kennarinn kenndi krökkunum japönsku með því að bæta random sérhljóðum aftan við orð á ensku.

Jæja, þessi mynd byrjar flott. Stíllinn er svolítið hrár en maður sér strax valdahlutföllin milli mannanna tveggja. Bílstjórinn er svali einstaklingurinn meðan farþeginn er meira þessi samviskusama týpa sem tekur það til dæmis nærri sér að sjá bílslys út um gluggann. Tónlistin hæfir senunni vel en er eitthvað læst í skottinu á bílnum? Jæja, bankaránið byrjar á ekkert sérstaklega hrífandi hátt þegar ég fæ meldingu um að hafa þegar horft á fimm mínútur. Skrambinn. Þegar ég pæli í því held ég að það hafi verið of margir litir inni í bankanum. Myndin var mikið svalari þarna úti þar sem allt var svo blátt eitthvað.

Skoða stikluna á jútúb. Vott? Er þetta slappstikkgrínmynd með japönsku Backstreet Boys? Vonandi að hún sé fyndin. Vá, hvað ég átti ekki von á þessu. Jæja, byrjaði flott. Ef ég hefði ekki kíkt á stikluna heldur horft á alla myndina hefði mér sennilega brugðið mikið. Vá, þetta var óvænt...

Mynd nr.3: Kóngavegur
(http://watchmovie12.blogspot.com/2010/02/online-free-kings-road-kongavegur-watch.html)

Það sakaði nú ekkert að leita að þessari mynd á netinu. Fann þessa síðu með stiklunni. Var náttúrulega viðstaddur tímann þegar Valdís Óskars kom og það virðist vera ágætis spenna fyrir myndinni ytra. Kannski út af Daniel Brühl? Hún er allaveganna með 7,7 í meðaleinkunn á imdb. Það er gjörsamlega úr samhengi við það sem ég hef heyrt alla segja. Verð reyndar að viðurkenna að stiklan á þessari vefsíðu er mikið skemmtilegri en sú sem var sýnd í sjónvarpinu. Ein pæling. Af hverju er fólk ekki rekið fyrir að gera lélegar stiklur? Ef þú hefur heila bíómynd til þess að klippa niður í eina mínútu og gera spennandi en mistekst, áttu þá ekki bara að gera eitthvað annað? Allaveganna, of mikið af lélegum stiklum fyrir íslenskar myndir upp á síðkastið.

Veit um það bil hvað þessi mynd fjallar um þökk sé Valdísi og krökkunum. Sé líka að stíllinn er frekar íslenskur og meiri áhersla lögð á leikinn en tæknina. Er líka mikið til byggð á atburðum sem áttu sér stað við gerð myndarinnar. Kannski spurning um að leggja til heilsteyptara handrit áður en farið er í tökur? Það gæti verið lausnin við því sem myndin hefur verið gagnrýnd fyrir.

Mynd nr.4: Mamma Gógó
(http://watchmovie12.blogspot.com/2010/01/online-free-mamma-gogo-watch-icelandic.html)
Þessi síða er alger bomba. Hún er með stiklur fyrir tvær íslenskar myndir. Greinilegt að fleiri en Spalli eru með bíóbakteríuna. Verst samt að textinn með greininni fjallar um Gogo Mama – bandaríska heimildarmynd um kvenfólk í Afríku. Án djóks.

Ég hef heyrt að Mamma Gógó sé óbeint framhald af 79 af stöðinni og tilvitnanirnar í fyrri verk leikstjóra hafa ekki farið framhjá mér þó ég hafi ekki séð myndina sjálfa. Hilmir Snær leikur greinilega Friðrik og Kristbjörg er mamma hans. Minnir mig á stuttmyndina sem sýnd var á RIFF, Mamma veit best. Mig grunar samt að þessi sé angurværari enda fjallar hún um baráttu roskinnar konu við alzheimers.

Kristbjörg Kjeld sýnir fantaleik, að minnsta kosti í stiklunni. Þessi mynd verður pottþétt sýnd í sjónvarpinu um jólin – burtséð frá öllum niðurskurði – og þá mun ég örugglega horfa á hana. Hlakka til.

Mynd nr.5: Man Bites Dog
(http://www.tv-links.cc/redir4.php?l=aHR0cDovL3ZpZGVvLmdvb2dsZS5jb20vZ29vZ2xlcGxheWVyLnN3Zj9kb2NJZD01OTY5MTQ2MTUzMTM1NTUwNzU5JmFtcDtobD1lbiZhbXA7YXV0b3BsYXk9MQ==)

Hef heyrt að þessi sé rosalega gróf. Allt að því hlægilega gróf. Finn hana og byrja að spila. Byrjar skemmtilega. Einhvern veginn hefur maður samúð með þessum morðingja. Kannski vegna þess að þessi morð eru framin á svo fáránlegan hátt og svo ástæðulaus að maður tengist þeim ekkert. Líka gaman að heyra hans skoðanir á lífinu. Hann er svolítið líkur Bjarna konrektor þegar hann setur upp gleraugun. Syngja allir Frakkar svona mörg lög og þylja vísur? Mér finnst eins og hann sé meira og minnandi þyljandi upp einhverjar kvæðabækur sínkt og heilagt.

Skoða aðeins lengra inn í myndina. Atriðið þegar krúið og morðinginn fara á fyllerí er skemmtilegt, alveg þangað til þau koma að fólkinu. Nú byrjar þetta að vera ógeðslegt. Myndi samt ímynda mér að eiginmaðurinn myndi gera eitthvað væri þetta í alvörunni. Jæja, þetta er nú bara bíómynd. Morguninn eftir er ógeðslegur. Þessi mynd er svolítið að sveiflast úr húmor yfir í óþarfa ógeð. Lokasenu sem þessa hefur maður oft séð áður. Veit samt ekki alveg af hverju var verið að snæpa alla gaurana. Eða svosem jújú, auðvitað veit maður hvað þeir hafa gert af sér. Geri ráð fyrir að einhver hafi verið að hefna.

Þessi mynd er í mínum huga ádeila á allt ofbeldið sem við látum viðgangast í kvikmyndunum og kippum okkur ekkert upp við. Þegar maður pælir í því er enginn munur á þessum gaur og til dæmis Liam Neeson í Taken. Neeson drepur alveg fleiri ef eitthvað er. Svo er bannað að sýna brjóst í bíó! (Hefði reyndar alveg verið til í að sleppa þessari nauðgunarsenu, fannst hún lítið sniðug). Þessi mynd gæti vel sómað sér undir titlinum A Clockwork Orange: Redux.

Mynd nr.6: Memories of Murder
(http://www.mysoju.com/memories-of-murder/)
Enn ein asísk mynd. Þessi er greinilega framleidd á áhorfendavænni hátt en til dæmis belgíska myndin. Flott taka í byrjun þar sem löggurnar tvær eru að vandræðast á staðnum þar sem glæpurinn var framinn og allt er að fara í rugl. Greinilega á að sýna hversu harðar þessar kóresku löggur eru í horn að taka. Þær fá að sparka í liggjandi menn og allt hvaðeina.

Rosalega löng mynd. Hefði örugglega sofnað yfir henni á sal. Hraðspóla gegnum fyrri hlutann en horfi á tvo síðustu partana af átta án þess að stoppa. Myndin grípur mann bara einhvern veginn. Það er mikil dramatík í liðinu og ekki minnkar hún eftir því sem líkin hrúgast upp. Fyndið annars hvað þetta rannsóknarteymi virðist samsett úr aulum á aula ofan. Dæmi um það er þessi fáránlega sena þegar það verður að taka fótinn af gaurnum.

Lokasenan þegar snúið er aftur á akurinn, aftur til upphafsins, er gríðarlega flott. Vísbendingin um að lausn morðgátunnar sé loks í sjónmáli virðist samt ekkert vekja upp mikla spennu hjá manni, frekar vonleysi yfir því hvað málið hefur tekið langan tíma, tekið mikið á þá sem að því koma og hversu illa staðið var að öllu saman. Mjög angurvær endalok. Þessi hafði svipuð áhrif á mig og Happy End. Tökurnar eru á tíðum langar og þrúgandi og manni er ekki sama um fólkið á skjánum.

Mynd nr.7: Paprika
(http://www.surfthechannel.com/video/63642/48973.html)
Hérna erum við dottin í allt annan pakka. Trúður að keyra á Gettu betur merkinu. Skyndilega er ritstjórinn úr Spiderman kominn í súrrealískt kapphlaup og hrapar í rúmið hjá rauðhærðu fljóði. Þessar teikningar líta vel út. Þetta er mjög raunverulegt. Fatta það núna að bæði texti og tal eru á framandi tungumáli og hef því litla hugmynd um hvað er í gangi. Myndmálið er samt svo súrrealískt að það skiptir kannski ekki öllu. Greinilega mikið af glæsilegu kvenfólki og minna glæsilegum karlmönnum í þessari mynd. Jæja, sumir eru ágætlega útlítandi og gætu pottþétt séð um Kastljósið. Hvað er samt málið með öll þessi draugalegu tölvumyndbönd? Er ég að missa af einhverri erótík?

Hoppa áfram í myndinni. Ritstjórinn er úti að borða með rauðkunni. Hann hlýtur að vera ríkur. Hvernig ætti hann annars að ná sér í svona skutlu? Ljós og skuggar eru vel teiknuð og setja sinn svip á myndina. Fyrir utan litríku tívolískotin eru litirnir svipaðir og í öðrum asískum teiknimyndum sem ég hef séð. Af hverju eru karakterarnir samt ekki teiknaðir sem Asíubúar? Skýtur skökku við að allir þessi Ameríkanar séu að tala japönsku. Hoppa á miðjuhlutann.

Einkenni myndarinnar koma betur í ljós. Mikið um ýkjur í líkamsvexti manna. Svosem ekkert nýtt þar. Horfi á flott atriði þar sem rauðkan treður sér í gegnum vegg. Minnir mikið á Truman Show. Ég veit eiginlega ekkert enn hvað er í gangi í myndinni. Beila á restinni þegar rauðhærðu konunni er haldið í gíslingu af manni með bréfaopnara. Hún er alltof róleg til að maður hafi samúð með henni. Vona að hún lifi af. Hef samt engar áhyggjur af öðru. Hún mætti samt alveg finna sér yngri mann – þessi mottusnáði gæti þess vegna verið pabbi hennar.

Mynd nr.8: Police Story
(http://201.218.218.189/m.php?l=aHR0cDovL3RoZW1vdmllc2VtcGlyZS5jb20vcGxheS9BY3Rpb24vUG9saWNlX1N0b3J5)
Fimmta asíska myndin af átta í myndaflippinu mínu. Mér finnst það eiginlega magnað hvað maður tekur því samt vel. Ástæðan er einföld: myndirnar eru svo fjölbreyttar og mismunandi. Þótt þær eigi austrænan uppruna sameiginlegan koma þær hver úr sinni áttinni. Gott mál.

Jæja. Þessi mynd minnir mig svolítið á aðra kínverska Jackie Chan mynd sem ég sá einu sinni og heitir Gorgeous á ensku. Ég veit ekki hvort hann leikstýrði henni líka en í minningunni er söguþráðurinn rosalega svipaður. Eru ekki söguþræðirnir í öllum Jackie Chan myndum rosalega svipaðir? Jackie er góði kallinn, rosaflinkur í bardagaíþróttum, sem sigrast á óendanlega mörgum mönnum á ferðum sínum. Þær eru síðan misfyndnar, verstar af öllum eru þó þessar nýjustu myndir sem eiga að höfða til blessuðu barnanna. Ekki langar mig að sjá The Spy Next Door. Hérna er hann spæjari sem er hafður fyrir rangri sök og lendir í ýmsum vandræðum í kjölfarið.

Það er minna en mínúta liðin og fyrstu glæsisímarnir eru komnir. Ekki ósvipað Ómari Ragnarssyni á sínum árum. Klippingin á Jackie ber þess greinileg merki að Valdís Óskars kom hvergi nærri myndinni(LOL). Þessi mynd er að mörgu leyti klassísk og bílaeltingaleikurinn gegnum fátækrahverfið (sem nota bene er fullt af eldfimum efnum) undir dunandi tónlistinni ber þess merki. Jackie minnir svolítið á Buster Keaton hangandi úr strætónum. Hoppa yfir næstu atriði.

Það er leiðinlegt að sjá hvað þessir Japanir fara illa með bílana sína. Jackie sýnir að hann er ekki eins og fólk er flest og gleymir afmælinu sínu. Eins gott að hann er með gullfallega konu upp á arminn. Konu sem getur hreinsað mannorð hans. Slæmt að kærastan er á annarri skoðun. Jackie gerir grín að fámenni innan stéttar lögreglunnar. Svona gálgahúmor á ágætlega við í íslensku samfélagi nútímans. Held samt að atriðið hafi ekki verið hugsað svona í upphafi. Þessi síða er frekar leiðinleg. Lætur mig bíða frekar lengi eftir nýjum atriðum.

Glæsilegt atriði þegar konu er fleygt fram af svölum og ofan í sundlaug. Rétt áður hafði þeim Jackie tekist að flýja undan illmennunum. Ég get svo svarið það að ég hef séð þennan vonda gaur einhvers staðar áður. Leikur hann kannski alltaf illmennin í Jackie Chan myndunum? Lék hann kannski í einhverri hinna myndanna sem ég hef horft á í dag? Getur maður eitthvað greint að mismunandi andlit Asíubúa frekar en litla stúlkan í lokin á MoM? Æi, Jackie hefði betur hoppað með konunni áðan. Hoppum áfram.

Komið að skuldadögum. Jackie lumbrar á jakkafataklæddum mönnum í dótabúð. Eitthvað sem marga dreymir um eftir bankahrunið. Fyndið hvað ofbeldið í myndunum hans hefur ekkert breyst í gegnum tíðina. Þetta er einkennandi fyrir hann, einhvers konar teiknimyndaofbeldi sem fær mann til að hlæja frekar en að líta undan nokkurn tíma. Grínið undir kreditlistanum er líka Chan-klassík.

Loksins. Búinn að fara á handahlaupum í gegnum átta myndir á fjórum klukkutímum. Ég er svosem ekki búinn að sjá hvert einasta atriði í hverri mynd og af tveimur sá ég ekki meira en bara stiklurnar. Samt finnst mér ég hafa kynnst þeim smá. Ég veit að minnsta kosti núna hver er hvað og gæti jafnvel treyst mér til að svara spurningunum átta fyrir einhverjar þeirra.

Ég skal vera hreinskilinn. Ég veit ekkert hvað þér mun koma til með að finnast um þessa færslu, Siggi. Kannski verðurðu hneykslaður. Kannski finnst þér að ég hafi frekar átt að einbeita mér að einni mynd. Kannski hefði ég átt að gera það frekar. Þetta er nú samt bara það sem ég gerði. Og veistu hvað, þetta kvikmyndasafarí var bara býsna hressandi. Guði sé lof fyrir víðáttur alnetsins og öll þau ógrynni kvikmynda sem þar er að finna...





Já, eitt enn. Má ég mælast til þess að Darri og Ari fái fáránlega góða einkunn fyrir myndina sína. Ég hélt í fullri alvöru að myndin okkar yrði langbest enda búinn að fylgjast með barninu sínu vaxa og dafna síðustu daga en ég verð bara að viðurkenna að þeirra mynd bar okkar ofurliði... Vel gert, strákar.

Bragðarefur að hætti hússins

Áður en lengra er haldið langar mig að bæta við einni hugmynd sem ekkert var minnst á í hugmyndablogginu. Þegar Valdís kom um daginn fræddist maður talsvert um starf klipparans. Væri ekki sniðugt að fá fólk sem kemur öðruvísi að myndum heldur en bara leikstjórann til að tjá sig? Ég hefði verið til í að fá Sjón í sambandi við RWWM einfaldlega því allar spurningarnar snérust um handritið, kvikmyndatökumanninn í Jóhannesi (eða einhvern annan – bara dæmi) og svo Valdísi til að kynna fyrir okkur klippingaheiminn. Kannski vill þetta fólk ekkert tjá sig um vinnuna sína eða finnst óþægilegt að tala um myndir leikstýrðar af öðrum en þetta var bara svona pæling...

Annars datt mér svona í hug að skella inn einu bloggi til að reyna að hífa inn þessi síðustu stig sem vantar upp í 80. Myndirnar sem ég hef séð upp á síðkastið hafa verið af skornum skammti og þess vegna kemur þessi bloggfærsla héðan og þaðan.

Ég verð að viðurkenna að ég sá aldrei Kóngaveg og eftir að hafa heyrt krakkana (og Valdísi) tala um hana langar mig mjög lítið. Mér heyrist á öllum eins og ekkert gerist í henni, myndin sé niðurdrepandi og bara leiðinleg. Þá fannst mér Valdís sjálf ekkert vera neitt voðalega stolt af eigin verki, ótrúlegt en satt. Í hvert einasta skipti sem hún sagði nafnið á myndinni heyrði ég bara Kúkavegur, slíkur var tónninn. Fyrir miðvikudaginn síðasta hafði ég engar skoðanir á myndinni – hafði reyndar séð stikluna sem sýnd var í sjónvarpinu og fundist leiðinleg – en ég ætla pottþétt ekki að borga mig inn á mynd sem lofar jafn litlu og þessi.

Eina myndin sem mér datt í hug að blogga um fyrir þessa færslu var Slumdog Millionaire. Ég ætlaði aldrei að sjá hana fyrr en ég væri búinn með bókina en svo var hún sýnd í sjónvarpinu á skírdag og ég gat ekki slitið augun af skjánum, dæmi um hvað próflestur virkjar hin ýmsustu áhugamál önnur en lestur. Sennilega hafa flestir í kringum okkur séð þessa mynd, að minnsta kosti hef ég lent í fleiri en einu samtali um hana án þess að hafa séð. Þess vegna er alger óþarfi að fjölyrða um söguþráðinn. Reyndar var sá hluti bókarinnar sem ég hef lesið allt, allt, öðruvísi en myndin og ég vona að svo sé einnig um hina hlutana.

Myndin kom á óvart. Einhvern veginn átti ég von á mun saklausari og Hollywoodvænni mynd, “allir sætir í fátækrahverfunum og enginn vondur í alvörunni” stemningu. Myndin byrjaði vissulega þannig og langir kaflar inn á milli myndu sóma sér vel í hvaða Disney föstudagsmynd sem er. Það voru þeir kaflar sem virkilega sýndu hinar myrku hliðar samfélagsins sem voru mikið áhugaverðari. Samt verð ég að segja að gæði myndarinnar tengdust sorg aðalpersónanna voðalega lítið heldur frekar sigrum þeirra. Þetta er svipað og var uppi á teningnum í La Vita e Bella eftir Bengini. Maður átti auðvelt með að hlæja með persónunum og jafnvel þegar á móti blés (þegar bróðirinn læsir sig inni með Latiku eða Ítalarnir eru sendir í útrýmingarbúðir) á maður samt alltaf von á því besta.

Allir fátæku Indverjarnir stóðu sig vel og maður gat skemmt sér við að giska á hver væri Bollywoodstjarna og hver ekki. Spyrillinn, barnabaróninn og höfuðmafíósinn eru mitt gisk á fræga leikara sem tóku þátt í myndinni. Svo er spurning hvort Danny Boyle hafi nú ekki örugglega kostað alla þessa litlu gríslinga til náms, við skulum vona það. Það eina sem mér fannst skjóta svolítið skökku við var þessi Bollywooddans alveg í lokin. Myndin var það óindversk í framleiðslu að þetta kom meira út eins og meðalgott tónlistarmyndband við breska tyggjókúlusveit. Annars fín mynd.

Í gær á milli 12 og 17 tókum við Nanna og Magga upp lokaverkefnið okkar. Við fengum til liðs við okkur þrjá afbragðsleikara Sigurþór, Steinunni og Gumma Fel. Allt eru þetta menntaðir leikarar (mínus einn) og ber myndin þess skýr merki. Tökur fóru fram í miðbænum, aðallega á mótum Bankastrætis og Laugavegs við verslunina Vísi. Ég verð nú að segja alveg eins og er að við höfðum miklað þetta verkefni frekar mikið fyrir okkur. Að vísu á enn eftir að klippa myndina en tökur tóku mun skemur af heldur en ég hafði þorað að vona. Ég vil þakka það góðu skipulagi allra sem að myndinni komu. Helstu breytingar sem fólk mun sjá frá handritinu (miðað við andrúmsloft á tökustað allaveganna) er að andrúmsloftið er talsvert léttara en áætlað var. Sennilega mun enginn gráta yfir myndinni en kannski verður hlegið meira en fyrirfram var búist við. Ég vil eiginlega bara hvetja alla sem lesa þetta og eiga eftir að vinna verkefnið sitt að drífa sig í þessu. Um leið og maður byrjar er þetta leikandi létt.

Núna hef ég tæpa viku til að sanka að mér þetta 5-10 stigum sem upp á vantar. Það þýðir væntanlega að ég þarf að finna mér eina góða mynd í viðbót til að blogga um. Helst langar mig að sjá Óskarsverðlaunamyndina El secreto de sus ojos frá Argentínu. Ég hef aldrei séð alvöru argentínska mynd, ótrúlegt en satt. Annars á ég líka eftir meira og minna allar miðvikudagsmyndirnar frá því eftir áramót en ég er búinn að gefa upp á bátinn að sjá þær allar í vikunni. Mælirðu með einhverri sérstakri, Siggi? Hvaða mynd væri gaman að sjá bloggfærslu um? Hérna er að minnsta kosti flott taka úr ESDSO. Huracan eru að spila við Racing:

Gimme Shelter

(Í staðinn fyrir að fylla bloggið af myndum fannst mér sniðugra að leyfa ykkur að hlusta og fylgjast með myndinni sjálfri. Köllum þetta hljóðvegg fyrir bloggið.)

Fyrst ég var á annað borð byrjaður að blogga aftur fannst mér tilvalið að minnast á mynd sem ég fann á alnetinu í dag. Rjóminn skellti tónlistarmyndinni Gimme Shelter á síðuna sína í dag (www.rjominn.is) og ég kíkti á gripinn. Ég hafði reyndar séð hluta myndarinnar fyrir talsvert löngu en þá hélt ég reyndar að myndin væri heimildarmynd um Woodstock.

Gimme Shelter fjallar semsagt um tónleikaferð Rolling Stones um Bandaríkin árið 1969 og er gerð af Mayslebræðrum sem eru frægir fyrir kvikmyndastefnuna Í beinni (Direct cinema) á 6. og 7.áratugnum. Fylgst er með hljómsveitarmeðlimum djamma og djúsa, tala við áhorfendur og sinna tónlistinni milli þess sem þeir troða upp á smekkfullum tónleikastöðum.

Það er virkilega gaman að fylgjast með öllu því sem fram fer á bakvið tjöldin, tískunni og talanda manna. Þetta kemur vel heim og saman við það sem maður hefur séð í myndum eins og Taking Woodstock og Almost Famous. Til að mynda er símafundurinn þar sem samið er um tónleikastað alveg frábær sena og hefur eflaust verið tekin óklippt upp í handrit fyrrnefndra mynda.

Frásagnarverkfæri Mayslebræðra er myndefnið eitt. Það er enginn sögumaður, aðeins er myndað og myndefnið látið tala sínu máli. Til að veita áhorfendum aukafróðleik fá bræðurnir meðlimi Rolling Stones til að horfa á myndina og segja hvað þeim finnst. Þetta kemur hvað best að notum í lok myndarinnar.

Til að gera langa sögu stutta er miðpunktur myndarinnar afdrifaríkir tónleikar sem haldnir voru á Altamontkappakstursbrautinni í San Fransico. Eftir að hver tónleikahaldarinn á fætur öðrum gefst upp fæst loksins leyfi til bjóða tónþyrstum hippum á fríkeypis tónleika. Mætingin er ekki af lakara taginu og rúmlega 300.000 manns mæta.

Eins og gengur og gerist þegar fólksfjöldi á við íslensku þjóðina mætir á tónleika verða læti og æsingur. Friðarsinnum er enginn greiði gerður þegar Hells Angels eru ráðnir til að sinna gæslunni á svæðinu og allt sýður upp úr strax hjá upphitunaratriðinu, Jefferson Airplane. Þarna nýtur í beinni tæknin sín til fulls. Maður vill ekki fá neina útskýringu á því sem þegar er augljóst og fáránleiki myndefnisins skilar sér best til áhorfandans milliliðalaust. Ég segi fáránleiki og vitna þar til framkomu Vítisenglanna sem láta sér ekki nægja að passa áhorfendur heldur þurfa líka að ráðast aðeins á þá sem troða upp.

Þegar kvölda tekur stíga Mick Jagger og félagar loks úr hjólhýsunum sínum og byrja að spila. Við fáum að sjá tvö eða þrjú lög og hryllinginn sem fram fer á meðan. Útúrsteinuðu fólki er misþyrmt af Vítisenglunum á meðan aðrir gráta en enginn kemst í burtu. Loks sjáum við Mick Jagger lýsa því sem hann sér á sjónvarpsskjá. Nöturleikinn er alger, gleðin engin.

Gimme Shelter er virkilega einföld mynd. Hvorki er handrits né sérstakra viðtala þörf og myndefnið er skemmtilegt og fyndið framan af. Þegar á dregur verður það alvarlegra en alls ekki minna áhugavert. Það er lítið hægt að setja út á klippingu, lýsingu eða hljóð – myndin verður að vísu leiðigjörn á tímum en fyrir aðdáendur Jefferson Airplane og Rolling Stone (verð að viðurkenna að ég er frekar lítið fyrir bæði bönd) er nóg af góðri tónlist. Loks er fyndið að sjá þessar gömlu kempur, hrukkufríar í múnderingum.

Ég skora á alla þá sem hafa virkilega lítið að gera næstu 100 mínútur að tékka á þessari mynd. Skoðið í það minnsta hörmungarnar sem ganga yfir síðasta hálftímann – þar á ég ekki við tónlist Rolling Stones.

(Ekki alveg) lokafærsla

Síðasta vor átti ég ekki í vandræðum með að velja kvikmyndagerð enda margir jafnaldrar mínir búnir að segja mér út á hvað námskeiðið gekk og ég fékk eiginlega að hafa annað augað á námskeiði síðasta árs. Ég vissi semsagt eiginlega hvað námskeiðið gekk út á – eða hélt það að minnsta kosti áður en það byrjaði í haust.

Mér fannst byrjunin svolítið endasleppt – okkur var eiginlega hent strax út í djúpu laugina með maraþonmyndina. Það er kannski bara ágætt að við fengum að kynnast myndavélinni á þennan hátt en kannski ekki jafngott að það var dregið í hópa og virkilega erfitt að samhæfa dagskrána hjá öllum í hópnum. Það mætti kannski leyfa þeim sem þekkjast og eiga auðvelt með að samhæfa sig að vera saman í þessu fyrsta verkefni og draga í hópa seinna um veturinn í staðinn. Það reyndi náttúrulega strax á og ég veit ekki hvort undirbúningur ársins í ár var verri en hjá hópnum í fyrra – alltént fundust mér myndirnar frá því í fyrra mikið betri en myndirnar í haust.

Heimildamyndapakkinn byrjaði alveg á réttum tíma en hefði kannski mátt draga aðeins skýrari endamörk á hann – til dæmis skipa öllum að skila fyrir áramót. Þar sem svo margir áttu eftir að skila af sér myndum hékk námskeiðið eiginlega í lausu lofti fram í lok febrúar. Þá er aftur farið að styttast í lokaverkefnið og prófin og þar fram eftir götunum. Ef einhverjir hópar vilja endilega gera heimildarmyndir sem krefjast þess að beðið sé framyfir áramót má jafnvel skipta hópnum upp í tvennt og láta þann helming vinna eitthvað örverkefni í staðinn fyrir áramót.

Mér finnst vanta svolítið upp á samvinnuna í kvikmyndagerðinni. Það er svolítið hart að þurfa að vinna myndina án aðstoðar og fá síðan stóradóm í andlitið. Væri ekki skárra að leyfa þér að sjá frumvinnsluna, fá þá góð ráð og vinna síðan áfram? Það myndi allaveganna skila betri myndum. Mér finnst þess vegna að meiri tími mætti fara í þetta í skólatímunum – sko, kvikmyndasagan er alveg skemmtileg og allt það en stundum fæ ég það á tilfinninguna að við séum að horfa á einhverjar random gamlar myndir bara afþvíbara. Lumierebræður og félaga hefði til dæmis mátt afgreiða á mun skemmri tíma. Mitt persónulega mat – kannski ertu gjörsamlega ósammála.

Ég verð eiginlega að skjóta því líka út, og ég veit að ég tala fyrir marga aðra í námskeiðinu, að mér finnst einkunnagjöf byggjast um of á persónulegu mati kennarans. Auðvitað er hann matsaðilinn eins og í hverju öðru fagi en kvikmynd er MUN afstæðari heldur en stærðfræði- eða sögupróf. Hér eru engin rétt eða röng svör – það sem einum finnst leiðinlegt finnst öðrum kannski skemmtilegt. Það er alltaf tæpt að lækka tæknilega góðar myndir á grundvelli huglægs skemmtanagildis. Þetta á eiginlega líka við um bloggið. Það er sjúklega leiðinlegt að eyða miklum tíma í færslu sem fær síðan slæma dóma því kennarinn var ekki sammála manni. Sorrí Siggi.

Í vetur voru íslensku kvikmyndamiðin ekkert sérstaklega gjöful og það er alveg útlit fyrir að svo verði á næstu árum – að minnsta kosti miðað við niðurskurðinn. Í staðinn fyrir að neyða alla til að borga fúlgur fjár inn á Reykjavík Whale Watching Massacre eða Kóngaveg fyndist mér sniðugt að láta hópinn horfa á gamla mynd – ekkert endilega mynd sem allir hafa séð því það er hellingur til af týndum gullmolum í íslenskri kvikmyndasögu (Hrafninn flýgur, Gullsandur, Villiljós o.fl.) og fá leikstjórana til að tala um þær. Þeim fyndist pottþétt gaman að fá aðeins að tala um gamla tíma og við skulum líka alveg horfast í augu við þá staðreynd að tæknilega erum við stödd á svipuðum slóðum og Hrafn Gunnlaugsson fyrir 20 árum. Í fullkomnum heimi væri núverandi fyrirkomulag fullkomið en utanaðkomandi aðstæður er því miður ekki hliðhollar.

Miðvikudagsmyndirnar voru ágætar. Ég reyndar missti af þeim flestöllum eftir áramót út af Gettu betur en fyrir áramót fengum við að sjá háklassastöff. Ég verð að viðurkenna að af sjálfsdáðum hefði ég aldrei drattast til að horfa á sumar þessara mynda. Gott framtak að kynna okkur fyrir þeim. Annars sakna ég þess sem hópurinn í fyrra fékk – að velja milli miðvikudagsmynda. Að vísu völdu þau Sigur viljans sem voru epísk mistök – en þetta skapaði þó hæp fyrir tímanum. Hefði verið til í þetta.

Fyrirfram bjóst ég ekki við að þetta væri svona sjúklega mikil vinna. Bloggið eitt gerir þetta að einu þeirra faga sem ég lagði hvað mestan tíma í þennan veturinn. Það er gott. Ég held að þetta bloggkerfi sé eiginlega fullmótað og mér finnst að því eigi að breyta sem minnst – nema kannski þetta sem ég minntist á áðan. Jú annars, stig fyrir blogg væru vel þegin. Ég las oft blogg annarra en kommenteraði ekki því ég hélt að enginn myndi lesa kommentið mitt.

Mér fannst sniðugt að kenna tæknilegu atriðin fyrir áramót – þannig lærðum við helling af þessu stöffi. Mér fannst bara stundum eins og við værum að eyða of löngum tíma í of fá atriði. Bendi aftur á þetta með meiri hjálp við myndirnar – tímarnir gætu kannski farið meira í það. Það er líka kannski skrýtið að halda tvo fyrirlestra um leikstjóra. Annar fyrirlesturinn gæti þess vegna fjallað um frumsamið handrit eða vissa kvikmyndatækni bara eitthvað annað – það er svolítið leiðinlegt að gera nákvæmlega eins fyrirlestur tvisvar.

Ef þú vilt koma einu myndverki í viðbót fyrir mæli ég með því að færa heimildamyndirnar alveg framfyrir áramót og demba síðan örverki í janúar – febrúar. Krakkarnir skila sínum verkefnum alltaf jafnmikið í kringum deddlænið hvenær árs sem það er.

Annars bara takk fyrir mig. Þetta hefur verið mjög skemmtilegt fag. Greinilegt að þetta er sífellt í mótun og sá kennari er vandfundinn sem hefur meiri áhuga á kennsluefninu. Til að verðlauna þessa elju (þetta er nota bene ekki ömurleg tilraun til að hækka kennaraeinkunnina heldur algildur sannleikur og allur áfanginn myndi sennilega taka undir með mér) ætla ég að setja punkt fyrir aftan þetta gervilogablogg og skella inn einni stuttmynd sem ætti að vekja gamlar og góðar minningar:

Plan 9 From Outer Space

Horfði á þessa með Elíasi Karli og Tomma Gunn í gær. Við vissum svosem fyrirfram að um væri að ræða eina skelfilegustu mynd sögunnar en á einhvern undraverðan hátt held ég að mér hafi samt tekist að verða fyrir vonbrigðum. Málið er nefnilega að ofan á allar þær tæknilegu hörmungar sem hafa skapað myndinni orðspor er handritið alveg hundleiðinlegt.

Jæja, til að byrja með er nóg til að kitla hláturtaugarnar. Sögumaður sýnir okkur jarðarför þar sem ekkillinn er sjálfur við það að geispa golunni (sem leikarinn, Bela Lugosi, og gerði meðan á tökum stóð) og starfsmenn kirkjugarðsins bíða eftir að geta grafið kistuna. Flott sena, myndræn og alls ekki klúðursleg. Svo byrja ófarirnar.

Eftir glæsilegt skot af flugvél á flugi (sem við reyndar komumst að seinna að hlyti að hafa verið stolið úr einhverju arkívi flughersins eða einhvers flugfélags) eru okkur sýndir tveir menn sitjandi við eins konar ræðupúlt í hvítu herbergi. Það þarf ágætis ímyndunarafl til að selja sjálfum sér að þar fari tveir flugmenn í vinnunni, ekki síst þegar annar er í símanum! Þeir sjá fljúgandi furðuhlut, frisbídisk með álímdu drasli sem hangir mjög greinilega úr línu og... jahh... virðast bara ekkert kippa sér upp við það.

Á sama tíma gerast hræðilegir hlutir á jörðu niðri. Gamla manninum sem áður hafði verið spáð feigð lendir í bílslysi (svo lélegur útúrsnúningur úr handritinu að það er fyndið) og vampírur fara á kreik í kirkjugarðinum. Lögregluforinginn sem rannsakar málið deyr sjálfur og er grafinn í garðinum, þó ekki af völdum voðaskots en það er kraftaverk sé mið tekið af byssuburði allra leikara í myndinni (einn klórar sér meira að segja í nefinu með byssunni). Þar rís hann upp og gengur til liðs við vampírusveitina. Ég verð eins og er að varðandi vampírurnar er ýmislegt skrambi vel gert. Förðunin á sænska glímukappanum Thor Jonsson í hlutverki lögreglustjórans er til að mynda framúrskarandi. Þá er leikkonan Vampira einkar sannfærandi í hlutverki vampíru, ætli vampírur hafi verið henni eitthvað hugleiknar?

Eftir þennan stutta uppgangskafla hefst samfelld tapganga myndarinnar. Gamli kallinn verður vampíra en einhverra hluta vegna (Bela Lugosi var dáinn og notast þurfti við annan leikara) sést aldrei í andlitið á honum nema í einu skoti sem virðist endurtekið og klippt að minnsta kosti tíu sinnum í myndinni. Því er alls staðar klínt inn þar sem gamli maðurinn kemur við sögu, jafnt að nóttu sem og degi. Eltingaleikurinn í gegnum kirkjugarðinn þar sem konan hleypur í nóttunni en vampíran eltir í dagsljósinu (og stendur alltaf á sama stað) verður því ansi skrautlegur. Ekki síst í ljósi þess að vampíran varpar mjög greinilegum skugga á vegg þar sem hún á að vera að labba í miðjum kirkjugarði.

Þá er komið að hlut geimveranna í þessari mynd. Samanstanda þær af þremur miðaldra einstaklingum í misfáránlegum búningum (til að mynda var geimveruforinginn með atgeir á búningnum sínum. ATGEIR!!!) sem fljúga um í hvítum disk sem lítur út eins og einbýlishús að innan og gera allt vitlaust. Það er magnað að hugsa til þess að menning hafi þróað tækni til að ferðast milli himintungla en geti ekki einu sinni haldið á byssu almennilega.

Jæja, geimverurnar lífga semsagt hina dauðu við og útskýrir það allan vampíruganginn. Tilgangurinn er óskýr en svo virðist sem mannkyni hafi tekist að búa til vél sem sprengir sólina í loft upp (alveg ótrúleg eðlisfræði, ég hélt að sólin væri ekki neitt nema ein samfelld vetnissprenging) og veldur því að alheimurinn líður undir lok.

Án þess að segja meira frá söguþræðinum í þessari glæstu mynd nær hún hámarki í ömurlega leiðinlegu fimmtán mínútna löngu samtalsatriði milli manna og geimvera. Það örlar ekki á skemmtilegri framvindu eins og maður myndi kannski búast við í mynd þar sem geimverur og vampírur mætast. Í staðinn er eins og allir leikararnir hefji saman leiklestur á meðalverki eftir Strindberg og láti gott heita.

Örlögin sem bíða hlutaðeigandi aðila eru skjót. Svo skjót í rauninni að maður hefur ekki hugmynd hvernig þau koma til eða hvað verður til þess að fólk endar þar sem það endar. Segir meira en mörg orð um hversu skelfilegt handritið er.

Þegar ég settist niður fyrir framan skjáinn átti ég von á lélegri mynd en aldrei hefði ég mér dottið í hug að hún væri svona leiðinleg líka. Þegar nýjabrumið er farið af tækniklúðursbröndurunum bíður myndin svo sannarlega upp á fátt. Klárlega lélegasta mynd sem ég hef séð síðan við fórum í bíó fyrir áramót á RWWM.

Nokkur dæmi um ruglið sem er í gangi, reyndar valið af öðrum netverja:

The Book of Eli

Ég fór í bíó um daginn með Binna og Árna á myndina The Book of Eli. Við höfðum ákveðið að fara saman í bíó en okkur tókst ekki að finna neina betri mynd. Þegar við fengum okkur sæti í Kringlubíóinu vissi ég samasem ekkert um myndina og var því tilbúinn að láta koma mér á óvart.

Myndin gerist í framtíðinni á óskilgreindum tíma. Einhvers konar blossi, sólgos eða kjarnorkusprenging hefur sent mannkyn aftur á fornaldir og morðingjar og nauðgarar fara um auðnina og valda usla. Strax í fyrsta atriði er manni sýndur viðbjóðurinn sem felst í lífsbjörg í erfiðum heimi. Eli, leikinn af Denzel Washington, drepur þar kött sem hann snæðir síðan innan um lík emokrakka.

Smátt og smátt er áhorfandanum komið í skilning um að Eli eigi síðustu biblíu heimsins í fórum sínum. Þá bók vilja allir ræningjarnir og morðingjarnir eignast og gera ýmislegt til að ná henni. Hann virðist þó varinn af yfirnáttúrulegum krafti og berst líka af yfirnáttúrulegum móð. Sé guðlega forsjónin tekin með í jöfnuna eru öll bardagaatriðin vel skiljanleg og flott.

Jæja, Eli okkar binst ungri stúlku tilfinningaböndum og þarf að fórna ýmsu til að vernda hana. Stjúpfaðir stelpunnar er leiðtogi ræningjanna og er hann tilbúinn til að selja stjúpdótturina fyrir bókina. Loks leita þau Eli og stúlkan, Solara, skjóls hjá eldri mannætum og berjast þar við ræningjahyskið. Öllum vopnum er beitt og engu til sparað í eyðileggingunni.

Stemningin í myndinni er gríðarlega þung. Myndin er gríðarlega dökk og varla nokkuð um liti. Þá er ofbeldið svo gríðarlegt. Allt frá kattarmorðinu í upphafi er hvergi dregið af. Samt er ofbeldið einhverra hluta vegna svo fjarlægt manni. Þetta er ekki beint teiknimyndaofbeldi eins og hjá Tarantino en er samt óraunverulegt. Loks er mikið gert úr ömurleik þeirra sem minna mega sín. Engin kvenpersónu má sín nokkurs og ég man ekki eftir að hafa séð jafnmörgum konum nauðgað í einni og sömu myndinni.

Það er gaman að sjá hvernig leikarahópurinn er uppsettur. Denzel Washington leikur Eli - veit reyndar ekki hvort hægt er að tala um leik lengur hjá honum. Hann er alltaf sami karakterinn, hvort sem það er fótboltaþjálfari eða bjargvættur heimsins. Heitir það að leika? Er hann ekki bara svona? Tom Waits bregður fyrir í smástund og er hann eitursvalur að vanda. Spurning hvort þetta hafi verið myndin sem hann hafnaði Degi Kára fyrir. Þá held ég að Dagur eigi eftir að skila betri mynd í næsta mánuði. Gary Oldman leikur skúrkinn og minnir mann bara á Harry Potter. Loks leikur Mila Kunis Solöru, en þá leikkonu þekkir maður úr Svona var það á Rúv.

Þetta er hin týpíska poppkornsmynd. Nóg af ofbeldi, óvænt plott og viss æðri boðskapur. Binni lýsti því sem miklu hugrekki að gera mynd þar sem Guð er góði kallinn. Ég get svosem verið sammála honum um það að í dag er undarlegt að sjá mynd þar sem aðalhetjan er síðasti kristni maðurinn í heimi. Samt finnst mér myndin ekki nógu djúp. Það er kannski aðeins of mikið um hasar og ofbeldi til að boðskapurinn nái að skína nægilega í gegn.



Þá er ótalið lokaplottið sem við vorum allir sammála um að er fáránlegt. Það er eiginlega ekki hægt að útskýra það án þess að eyðileggja myndina fyrir þeim sem ekki hafa séð. Þeir sem hafa séð hana vita þó hvað ég er að tala um og sé mið tekið af öllu sem gerist í myndinni fram til loka og hvernig persónurnar hegða sér verður krókurinn að teljast afar hæpinn.

Ég held ég nenni ekki að sjá þessa mynd aftur ef hún verður sýnd í sjónvarpinu. Til þess er hún of þung og myrk. Hinar ýmsu tökur og senur eru svosem flottar og greinilega var mikið unnið í útlitinu á myndinni. Myndin skilur samt afskaplega lítið eftir sig - að minnsta kosti miðað við magn ofbeldisins. Af hverju er ekki hægt að gera fleiri upplífgandi framtíðarmyndir þar sem einblínt er á alla möguleikana sem tækniþróun hefur í för með sér? Bara pæling.

Taking Woodstock

Það er reyndar alveg orðið flunkulangt síðan ég sá þessa mynd. Ég fór á hana í bíó um jólin með Gumma og Darra. En mig vantaði mynd til að blogga um nú í lok mánaðar og þessi er ekki verri en hver önnur. Taking Woodstock er nýjasta mynd Ang Lee. Með aðalhlutverkið fer Demitri Martin, upprennandi uppistandari sem ég fíla frekar mikið. Það verður að segjast alveg eins og er að án þátttöku hans hefði ég væntanlega ekki farið á þessa mynd.

Í myndinni er sagt frá lögfræðingnum Elliot Tiber sem er kominn heim í sveitina og ætlar að bjarga móteli foreldra sinna. Hann hefur greinilega lifað fjörugu lífi í stórborginni og stundað skemmtistaði samkynhneigðra grimmt. Ég veit ekki alveg hvort þessi samkynhneigð þjónar einhverjum æðri tilgangi eða er bara höfð með upp á sögulega nákvæmni. Það skiptir kannski ekki öllu máli.

Þegar stórri tónlistarhátíð er meinað að fara fram í fylkinu grípur Elliot til þess ráðs að bjóðast til að hýsa hátíðina og fær nágranna sína með sér í lið. Uppátækið vindur heilmikið upp á sig og fyrr en varir eru allir bæjarbúar farnir að hatast við Elliot og fjölskylduna. Ástandið nálgast suðupunkt, jafnt innan fjölskyldunnar sem utan, og þegar hátíðin fer loks fram og allt fer úr böndunum neyðast fjölskyldumeðlimirnir allir til að líta í eigin barm. Svona væri myndinni væntanlega lýst aftan á spólunni en þetta er nokkurn veginn nákvæmlega það sem gerist í myndinni. Auðvitað er þessi sjálsskoðun ekki eins leiðinleg og í meðalsunnudagsmyndinni á Rúv. Þar koma til sögunnar gamli harðjaxlinn sem klæðir sig í kvenmannsföt og ofursvali hippinn sem skipuleggur hátíðina og lætur ekkert slá sig út af laginu.

Helsti kostur myndarinnar er vafalaust leikurinn. Allir aðalleikararnir standa sig frábærlega. Þar fara fremst í flokki gömlu foreldrarnir. Eugene Levy sem að eilífu verður tengdur við American Pie myndirnar stendur sig líka vel. Það er líka mjög flott hvernig Lee tekst að endurskapa umhverfi Woodstockhátíðarinnar. Ég veit ekki hvort hann hefur fengið að taka upp á stórri útihátíð eða hvort hann hefur verið með fólk í vinnu við að rústa rosalega stóru engi. Hann kemur sér undan því að sýna of mikið af hátíðinni sjálfri með því að skeyta 40 ára gömlum skotum saman við myndina. Loks þegar Elliot mætir á tónleikana er hann síðan svo útúrsveppaður að í staðinn fyrir að sjá hálfa milljón hippa sér hann bara flotta tölvugrafík. Og maður kaupir það allt saman.

Það lélega við þessa mynd er handritið. Langan tíma í myndinni er eins og ekkert sé að gerast. Það hefði vantað að flétta inn annarri sögu til að dýpka myndina því sagan af fjölskylduerjunum og húllumhæinu við að redda hátíðinni tekur einfaldlega of stuttan tíma. Tónlistin í myndinni er ekki eftirminnileg, mestallt gömul stef í takt við tíðarandann.

Allt í allt er þessi mynd ágætisskemmtun en skilur lítið eftir sig. Það er helst að maður væri til í að sjá meira af leikurunum og karakterunum í fjölskyldunni. Átakanleg þáttaröð um gyðinga á 7.áratugnum? Ég myndi horfa á það.